อืม..วันนี้อุกอาจมาก
ส่งข้อความไปขายที่ให้กับคุณตัน …

เป็นอีกเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจกับความกล้าที่ไม่มีบ่อยนัก ในตัวเอง

ที่จริงก็ทำใจไว้บ้างเหมือนกันว่า ทำงานในโลกออนไลน์ มันต้องเจอควายเข้าสักวัน
แต่พอเจอเข้าจริงๆ…ปรี๊ดดดดดดดดดด ขึ้นสมองทันที แต่ดีนะยังยับยั้งชั่งใจทำงาน
ต่อจนเสร็จ ถึงจะมาระบายยยยยยยยยยความในใจในเน้…หุ้ย!!!

วันนี้เอาลิ้งค์นี้ไปฝากแปะไว้ที่หน้าวอร์ของคนงานทางภาคอิสานที่เคยแจ้งความประสงค์
ว่าอยากจะไปทำงานประเทศไต้หวัน เพื่อจะฝากประชาสัมพันธ์เรื่องตั้งโต๊ะรับสมัครงาน
ที่จังหวัดของแก่น

คือ..เข้าใจนะคะว่าไม่รู้
แต่ข้อความแบบนี้มันไม่ใช่ข้อความที่ถามด้วยความใคร่รู้อ่ะค่ะ คล้ายๆกับคนที่ไม่รู้จะ
พูดอะไรดีแต่ก็เสือกอยากจะพูด แล้วก็พูดจนได้ ประมาณนี้

คือ..น้องคะ ในข้อความจดหมายก็ได้ระบุชัดเจนไปแล้ว ว่าบริษัทถือใบอนุญาติเลขที่
เท่าไหร่ สามารถตรวจสอบได้ น้องเล่นเฟสเป็น โพสรูปนมโตเท่าหัวเด็กให้คนอื่นดูเป็น
ก็น่าจะใช้กูเกิ้ลเป็นนะคะ คำถามแบบนี้มันทำให้พี่มองน้องเพียงแปปเดียวก็ชัดเจนในใจ
เลยค่ะว่าน้องมันสมองหมา ปัญญาควาย ปากพล่อยคอยตีน

ที่จริงอยากจะโพสหน้าวอด้วยซ้ำไปสำหรับบันทึกหน้านี้ แต่มันคงจะไม่งาม ไม่สมควร
จึงต้องเก็บกดมาลงในworldpressอัดอั้นอยู่คนเดียว ทั้งที่จริงกูอยากจะเกรียนใส่มึง
เหลือเกินแล้วค่ะEดอก

เพิ่งแดกไปเมื่อกี้ หิวอีกละ จะอ้วนไปไหนกูคะ?
กรี้สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส

เมื่อวาน……..เบื่อแกงกะทิมาก!!!
3 มื้อ ที่ดำผุดดำว่ายในแกงเผ็ดเนื้อมะเขือเปราะ เลี่ยนจนไม่อยากเคี้ยว อยากตักใส่ปากแล้วกลืนลงไปเลย เหมือนตอนกินยา ไม่ต้องรับรู้รสชาติ มื้อสุดท้ายที่พยายามกระเดือกเข้าไปรู้สึกทุกข์ทรมานเ็ล็กๆที่ในใจ แอบปลอบใจตัวเองอยู่ 2 ประโยคว่า “เอาน่าก็แค่กินให้มันอิ่มๆไป” หรือ “อย่าบ่นเลย คนบางคนเค้าไม่มีจะกินด้วยซ้ำ” สองประโยคนี้คอยวนเวียนอยู่ในสมองน้อยๆที่กำลังพยายามบี้บดขยี้แกงเนื้องให้หายไปในอากาศอย่าให้ได้คิดถึง จะติ๊ต่างเป็นแกงอย่างอื่นก็ไม่ได้มันตำตาตำใจอยู่ทนโท่

หลังจากคำสุดท้ายลงท้องไปเรียบร้อยแล้ว ก็ตั้งใจแน่แน่วว่า “กูจะไม่ทำแกงกะทิไปอีกเดือนหนึ่ง”

ตอนเย็นรื้อๆค้นๆตู้เย็นดู ปรากฎว่าจ๊ะเอ๋กับปลานิลรมควันตัวพอเหมาะที่ซื้อยัดตู้ทิ้งไว้เมื่อชาติที่แล้ว 1 ตัว โอ๊ะโอวววว ต้มโคล้งดีกว่า ha ha ha นึกได้อย่างนั้นแล้วก็แจกงาน ออกล่าเครื่องปรุงที่ขาด คนหนึ่งไปตัดตะไคร้ เด็ดยอดมะขามอ่อน อีกคนไปเก็บใบมะกรูดและใบกะเพรา ได้เครื่องมาครบ ไม่นานต้มโคล้งก็พร้อมตักเสริฟ

แม่เจ้าาาาา ตักน้ำต้มโคล้งซดคำแรกมันช่างแตกต่างกะแกงกะทิในกะทะเมื่อวานเหลิอเกิน ความรู้สึกหดหู่จากการอดทนกินของซ้ำๆหลายๆมื้อได้หายไปทันที ช่างอัศจรรย์อะไรอย่างนี้
T^T ฮืออออ ฮือออ ดีใจ ดีใจ

เมื่อวานเย็น มีเนื้อเหลือจากหมูกะทะเมื่อวันก่อน จึงจัดแจงแกงเนื้อมะเขือเปราะสะเลย น้ำพริกแกงใต้เจ้านี้ แกงกี่ครั้งกี่ทีก็อร่อยเหาะถูกใจ

แต่…ถึงจะอร่อยแค่ไหน หลายมื้อหลายคาบไปก็ไม่ไหวนะ
เมื่อวานมื้อ
เมื่อเช้ามื้อ
มื้อกลางวัน…ยังคิดอยู่ว่าจะอีกมื้อดีไหม?
ดี ไม่ดี ดี ไม่ดี ดี ไม่ดี
พยายามหาเหตุหาผลมาหักล้างความเบื่อหน่ายที่มีในใจเล็กๆ

ถ้าเรายอมกินแกงเนื้ออีกมื้อ ก็จะประหยัดอีกคาบ เท่ากับว่าวันนี้เงินไม่ไหลออกบ้านเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า
แต่…กูเบื่อแล้วค่ะ จะทำยังไงดีหล่ะทีนี้ แสรดดดดดดดด

กระแทกลงไปอีก 2 ขวด
ถ้ามันไม่ฆ่าเชื้อเฉื่อย ก็ฆ่ากูแน่ๆ

อยากสั่งพิซซ่ามากินกะเบียร์ ให้มันรู้กันไป
แต่คนหนึ่งนอนไม่สบาย อาหารเป็นพิษ เห้ออออออออ
จะสั่งมาก็ได้ แต่จะยั่วน้ำลายคนไม่สบายไปมั๊ย?
โอ้ยยยยยย อยากกิน อยากกิน ครีมมี่ สุพรีมของฉ้านนนนนนนนนน

พรุ่งนี้ละกัน เหน๊อะ