พายุมาเยือนเมืองภูกามยาว

พายุเข้า เมื่อคืนก่อน
จำไม่ได้ละว่าวันไหน memory เต็ม
จำได้แค่ว่า ..ฟ้าร้องเสียงดังมาก กรี้สสสสสสสสสส
รามสูรขว้างขวานอีกสามตลบเปรี้ยงใหญ่ๆ
สะดุ้งตื่น
ตื่นงัวเงียมาตั้งสติ มองสถานการณ์บ้านเมืองว่า “เกิดอะไรขึ้นวะเนี้ย?”
ตื่นมานอนมองแสงฟ้าแลบ แปลบปล๊าบสักครู่
กลิ้งซ้าย กลิ้งขวา กลิ้งไปต่อมความจำน้อยนิดก็เริ่มทำงาน
ปลายสมองช้ำๆบอกว่าไม่ได้เก็บผ้าที่ซักตากไว้ที่ดาดฟ้า สาด ตายห่าละกู!!

………..

แต่…ฟ้าผ่า ฟ้าร้องนี่สิ!!!
กลัวอ่ะ T^T
บางคน อาจดูเราว่าเข้มแข็ง แต่แก่นแท้นั้นขี้ขลาดบรม
นอนชั่งใจอยู่นานว่าจะลุกไปดีไหมนะ ?
หรือไม่ดี?
ตัดสินใจปลุกน้องซีให้ลุกไปเก็บผ้าที่ดาดฟ้าเป็นเพื่อน
แม้จะง่วง แต่ก็ไม่ลืมหยิบอุปกรณ์กันฟ้าผ่าไปป้องกันตัว

ที่บนดาดฟ้า
จึงมีอีบ้าที่ใส่เสื้อยืดหลวมโครก ขาดเป็นรู กับกางเกงในยานๆที่ตกท้องช้างยานเยิบ
และ…ผ้าเช็ดตัว (อุปกรณ์กันฟ้าผ่า) 1 ผืน คลุมหัว วิ่งไปมาเก็บผ้า ที่ชุ่มโชกแล้ว

เพื่ออะไร?

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s