หอมกรุ่นกลิ่นความทรงจำ

เช้าวันพฤหัส ตั้งใจไว้ว่าวันนี้จะต้องปฏิบัติภาระกิจที่พ่อได้ไหว้วานเอาไว้เมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วให้สำเร็จจงได้ หลังจากที่เผลอไผลมาเป็นอาทิตย์ ทั้งๆที่มันไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญอะไรนักหนา แค่นำจดหมายจากสมาคมนักเขียนไปยื่นให้ห้องสมุดที่โรงเรียนเก่าของพ่อที่อำเภอพานเท่านั้นเอง ฉันอ่านคร่าวๆได้ใจความว่า สมาคมนักเขียนมีโครงการมอบหนังสือให้ห้องสมุดตามโรงเรียนเก่าของนักเขียนในนามของนักเขียนนั้นๆ

   แอบตื่นเต้นเล็กๆ เพราะมันไม่ได้เป็นแค่โรงเรียนเก่าของพ่อของแม่ แต่มันเป็นโรงเรียนเก่าของฉันกับคุณบอยด้วย ถึงจะเคยร่ำเรียนที่นี่เพียงแค่สองปีก็ตาม ฉันก็อดที่จะตื่นเต้นเสียไม่ได้

   โรงเรียนของเราตั้งอยู่บนเนินเขาเล็กๆ มีต้นดอกหางนกยูงรอบๆสนามกีฬา ต้นดอกหางนกยูงที่ฉันชอบหิ้วปิ่นโตไปนั่งทานกลางวัน พออิ่มข้าวก็นั่งพิงหลังมองดอกสีส้มสวยของมันไปเรื่อยๆจนเข้าเรียน คิดถึงอาคารเรียนติดเขา คิดถึงครูแดงหัวล้านที่มีเขี้ยวเสน่ห์มากจนเหมือนแดรกคิวล่า ครูน้อยกระเทยที่ชอบเรียกคุณบอยไปแคะหูให้ อี๊ๆๆๆๆๆ อยากแหวะ 555

   ที่จริงห้องสมุดกับฉันไม่ผูกพันธ์กันเท่าไหร่ แต่คุณบอยสิเธอได้ใบประกาศนักเรียนดีเด่นที่เข้าห้องสมุดบ่อยที่สุดด้วย ส่วนฉันไปขลุกที่ห้องซ้อมดนตรีเสียมากกว่าเพราะเป็นดุริยางค์ของโรงเรียน

   วันนี้จึงแวะยืมกล้องถ่ายรูปของโกดัวมาด้วย ตั้งใจว่าจะถ่ายรูปโรงเรียนมาเก็บไว้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้กดถ่ายสักกะแชะ เพราะอยากจะจำโรงเรียนที่อยู่ในใจของฉันมากกว่า ไม่ใช่ว่าโรงเรียนจะเปลี่ยนไปมากมาย เพียงแต่ฉันรู้สึกว่าภาพในความทรงจำของฉันงดงามกว่าจึงตัดสินใจที่จะไม่ถ่ายรูปมาเก็บไว้

2 thoughts on “หอมกรุ่นกลิ่นความทรงจำ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s