ถึงเธอ…

เช้าที่ฟ้าฉ่ำฝน

ฝนพรำทั่วฟ้าหลายๆวันแบบนี้ทำให้ฉันชักอยากอยากนอนมองฟ้าผ่านใบชมพู่มะเหมี่ยวสีเขียวอ่อนใบใหญ่ในวันแดดสวยบ้างแล้วสิ บางที บางครั้ง บรรยากาศแบบนี้ชวนให้เรารู้สึกอึดอัด เหงาและล้าเกินไป คงเป็นเพราะปัญญาที่รุมเร้าอยู่ในตอนนี้ด้วยกระมังถึงทำให้ฉันท้อ ก็เป็นเรื่องธรรมดานะ ไม่มีมนุษย์คนไหนชอบความทุกข์ ทุกคนไม่อยากแบกรับ ไม่อยากแก้ปัญหา ฉันยังไม่เคยพบเลยว่าชีวิตมันจะสิ้นทุกข์ รึจะมีสุขมากมายที่ไหน ความทุกข์ต่างหากกองเต็มทะเล ล้นมหาสมุทร ฉันเกลียด"ชีวิตชะตากรรม"แต่ยังดีที่ฉันรู้จัก"ทำใจ"ให้รักที่จะเรียนรู้และอยู่กับมันให้จงได้

เมื่อกี้…
จู่ๆฉันก็คิดถึงเธอ คิดถึงแบบใจเต้น ตึกๆ มือไม้อ่อน ตลกดีไหมคะ? อารมณ์ที่มาแบบไม่มีที่มา แต่มันรู้ค่ะว่ามีที่อยากจะไป สงสัยจังว่าถ้าฝนหยุดตกแล้วมันจะหายไปไหมนะ?
อารมณ์แบบที่ฉันกำลังรู้สึกอยู่ แบบนี้

2 thoughts on “ถึงเธอ…

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s