T H I N K

 
อ่านเรื่องกล่องไปรษณีย์สีแดง
ไอ้เก่ง ไอ้กล้าฉันคิดถึงพวกแกจัง
 ทำอะไรกันอยู่วะ
ฉันคิดไปหลายเรื่อง
ตั้งแต่วันแรกที่ฉันเดินเข้าไปห้องสเก็ตรูปครั้งแรก
 ตื่นเต้นโครตๆมันต่างจากโรงเรียนคอนเวนต์ที่ฉันเรียนมา
แกไอ้เก่ง แกเด่นที่สุดในห้องเลย ผมยาวที่สุด ดำที่สุด และแก่ที่สุดด้วย
สะดุดตาที่สุดเลย คาบบุหรี่ก๋า ยืนดรออิ้ง มาดเท่มากเลย
และในที่สุดวันหนึ่งแกก็เดินมาดเก๋ามาชี้งานห่วยๆของฉันแล้ววิจารณ์งานของฉันจนเสียหมา
เออ ก็แกมันเรียนมาตั้ง3ปีแล้วนี้นะ ไม่ไปไหนที อยู่แต่ปี1 นั่นแหละ
แต่แกกลับยิ้มเยาะฉันแล้วบอกหน้าตาเฉยว่า ความรู้จะได้แน่นดีไง หิหิ
 ยิ้มของแกมันกวนโสตประสาทฉันว่ะ ฉันเริ่มเหม็นขี้หน้าแกแล้ว
แต่ยอมรับว่า งานแก ดีจริงๆ แต่ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมแกไม่ไปจากปี1 สักที
แต่พอเราสนิทกัน ฉันก็รู้แล้วว่าทำไม เพราะพวกเรามันอวดดี
ไม่ชอบนั่งดรออิ้งกันในช๊อบ ชอบออกนอกห้องไปนั่งใต้สะพานพระปิ่นบ้าง
ไปนั่งวาดรูปตามที่ต่างๆ ตามแต่ใจพวกเราเอง งานดี
แต่ชั่วโมงเรียนไม่พอ ขอบใจนะ ฉันก็เลยพลอยร่วมก๊วนกับแกไปด้วย
 
 คิดถึงจังว่ะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s