เมื่อวานเย็น มีเนื้อเหลือจากหมูกะทะเมื่อวันก่อน จึงจัดแจงแกงเนื้อมะเขือเปราะสะเลย น้ำพริกแกงใต้เจ้านี้ แกงกี่ครั้งกี่ทีก็อร่อยเหาะถูกใจ

แต่…ถึงจะอร่อยแค่ไหน หลายมื้อหลายคาบไปก็ไม่ไหวนะ
เมื่อวานมื้อ
เมื่อเช้ามื้อ
มื้อกลางวัน…ยังคิดอยู่ว่าจะอีกมื้อดีไหม?
ดี ไม่ดี ดี ไม่ดี ดี ไม่ดี
พยายามหาเหตุหาผลมาหักล้างความเบื่อหน่ายที่มีในใจเล็กๆ

ถ้าเรายอมกินแกงเนื้ออีกมื้อ ก็จะประหยัดอีกคาบ เท่ากับว่าวันนี้เงินไม่ไหลออกบ้านเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า
แต่…กูเบื่อแล้วค่ะ จะทำยังไงดีหล่ะทีนี้ แสรดดดดดดดด

กระแทกลงไปอีก 2 ขวด
ถ้ามันไม่ฆ่าเชื้อเฉื่อย ก็ฆ่ากูแน่ๆ

อยากสั่งพิซซ่ามากินกะเบียร์ ให้มันรู้กันไป
แต่คนหนึ่งนอนไม่สบาย อาหารเป็นพิษ เห้ออออออออ
จะสั่งมาก็ได้ แต่จะยั่วน้ำลายคนไม่สบายไปมั๊ย?
โอ้ยยยยยย อยากกิน อยากกิน ครีมมี่ สุพรีมของฉ้านนนนนนนนนน

พรุ่งนี้ละกัน เหน๊อะ

“ฉันเองค่ะ”

จู่ๆฝนก็ตก ตอนแรกนึกว่าแหย่เล่นพอขำๆ แต่ที่ไหนได้มันตั้งหน้าตั้งตาตกน่าดูเลย ตกเป็นตกตาย
เหลือบมองดูนาฬิกาอีก 7 นาที…จะ 5 โมง

เป็น 7 นาทีที่ยาวนานมากสำหรับความกระหายใคร่อยากเรอ ฝนก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะหยุด กลับกระหน่ำ
ลงมา ….มันช่างท้าทายผู้กล้าเหลือประมาณ คล้ายๆจะถามว่า “ว่าไงหล่ะ มึงกล้าไหม?”
บ้าละ!!! ท้าทายผู้กล้า ผู้กล้าอาจจะสุขุมพอที่จะรอให้ฝนหยุดตก แต่ท้าทายอิบ้าอย่าหวังว่าจะยอม
เสียอะไรก็เสียได้ เสียเวลาเรอนี่รับไม่ได้จริงๆ

สุดท้ายถ้ามองจากด้านบน จะเห็นร่มสีขาวเคลื่อนไหวฉับ ฉับ มุ่งหน้าตรงไปที่เซเว่น
ถึงเซเว่นเหลือบมองดูนาฬิกาของร้านที่แขวนไว้หลังเค้าเตอร์ แสรดดดดดดด เหลืออีก 10 กว่านาที
ถึงจะ 5 โมง

“ใครมันแกล้งกูวะ?”

เดินออกจากเซเว่นมุ่งหน้าไปทิศเหนืออีก 3-4 ห้องแถว ที่หมายคือร้านขายของชำเจ้าเก่า
หึหึ ชายกางเกงตอนนี้เปียกชุ่มและเลอะ จากที่ตั้งใจไว้ว่าจะซื้อแค่ 2 ขวด จัดหนักมาเป็น
4 ขวดม่างเลย ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เปียกมันครั้งเดียวก็เอาให้คุ้มเมา ฮุ้ย!!!

เงี๊ยบ เงียบ เงียบเหลือเกิ๊นนนน

เงียบไปก็เหงา
วังเวงไปก็อึดอัด
อยากกินนมเย็นปั่นสีชมพูสักหนึ่งแก้วโตๆ
ร่างกายไม่สดชื่นเพราะเหงา
น้ำตาลช่วยได้ เสียงโทรศัพท์ก็ช่วยได้
หมากับแมวช่วยไมไ่ด้ หมาหลับ แมวก็หลับตาม เงียบไปกันใหญ่
ลูกแมวอายุ 2 เดือน กำลังซน
ตอนมันตื่นก็ดูน่ารำคาญ เละไปทั้งบ้าน
ไม่ชอบแมว แต่รังเกียจหนูมากกว่า…..

ไปหานมเย็นปั่นกินดีกว่า
บ่นไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย เห้อออออออ

วกๆวนๆ

ทำไมวันๆมันยุ่งแบบนี้นะ
ไม่สิ ไม่ใช่ว่ายุ่ง แค่มีอะไร อะไรให้ทำทั้งวันตั้งแต่ตื่นยันหลับตาเท่านั้นเอง

อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ พยายามที่จะตื่นมาใส่บาตรตอนเช้าก็หาได้ประสบความสำเร็จไม่ บางวันตื่น แต่ก็อยากที่จะนอนต่อ บางวันก็นอนตูดโด่งถึง 9 โมงเลยก็มี

ตื่นมาแล้วทำอะไร?
อืม ตื่นมาก็เก็บบ้าน นั่น โน่น นี่ นิดหน่อยพอให้สะอาดไม่สากเท้าเวลาเดิน

จากนั้นก็ฝังรากที่หน้าคอม อย่างแรกเช็คเมลล์ ตอบเมลล์
จากนั้นก็ออนเอ็ม ออนทิ้งออนขว้างไว้อย่างนั้นแหละทั้งวัน เอาไว้รับงาน จ่ายงาน และเม้าส์มอย

ออนเอ็มเสร็จก็ออนเฟส ไล่ดูชีวิตของชาวบ้านที่ชอบเปิดเผยทุกๆเรื่องของตัวเองให้คนอื่นๆรู้ พวกนี้เป็นพวกที่ไม่อยากเก็บไว้เป็นความลับเพียงคนเดียว มันอึดอัด จุกเสียด เรอไม่ได้ ตดไม่ออก ส่วนเรา…เรื่องพวกนี้เหมือนขนมหวาน บางครั้งก็เป็นอาหารว่าง หรือไม่ก็ขนมขบเคี้ยว วันไหนไม่ได้เสพก็รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไป สรุปได้ว่าโรคจิตทั้งสองฝ่าย

ส่องดูคนอื่นเสร็จ ก็ต้องเช็คแฟนเพจทั้งสองว่าอยู่สุขสบายดีไหม มีอะไรเติมได้ ก็หมั่นเติมอัดเข้าไป อัพงานใหม่ ตามงานเก่า ทำอยู่อย่างนี้จนถึงบ่าย 3 โมงครึ่งจึงสบัดตูดไปตลาด กลับจากตลาดก็ล้างจาน ทำกับข้าว ภาระกิจเมื่อขานี้เสร็จประมาณ 5 ถึง 6 โมง

จากนั้นก็กินข้าว
อันที่จริงตั้งโปรแกรมหลังกินข้าวเอาไว้ ว่าจะต้องปั่นจักรยานรอบกว๊าน 1 รอบ แต่….เบาะจักรยานแข็ง เจ็บอิโป๋ ไม่ชอบเลยเลิก ขี้เกียจด้วยแหละ ฮี่ ฮี่ ตอนนี้เลยตัดตอนนี้ออกไปสะ ขึ้นไปเก็บผ้าไม่ก็ตากผ้าข้างบนดาดฟ้า แล้วก็ลงมานั่งถักชุดสวยต่อแปปหนึ่งพอหายเหนือ่ยก็อาบน้ำ เสร็จแล้วก็มานั่งถักชุดสวยต่ออีก ถักไป ดูทีวีไป
4 ทุ่มครึ่ง แบตหมด!!